Need for Speed IV: High Stakes
Data premiery: czerwiec 1999
High Stakes jest grą pomostową pomiędzy trybami z poprzedniej części, a tym co rok później zobaczyliśmy w Porsche 2000. Jest to jednak mniej znana część serii, często pomijana wśród zestawień czy wspomnień najlepszych edycji, a szkoda. Twórcy postanowili połączyć wyścigi zręcznościowe z większym realizmem. Można powiedzieć, że wyszła im z tego nawet trochę symulacja. Głównie dlatego, iż istniał zaimplementowany system zniszczeń wpływający zarówno na wygląd jak i osiągi naszego pojazdu.
Najważniejszym trybem rozgrywki była kariera, w której początkowo dysponując słabą bryką jeździliśmy w turniejach i wygrywaliśmy pieniądze, które z kolei przeznaczaliśmy na naprawy naszego wozu, jego tuning albo kupno całkowicie nowego. Istniał także znany z poprzedniej części tryb "gorących pościgów" w którym albo uciekaliśmy przed "smerfami", albo sami stawaliśmy się "panem władzą" i ścigaliśmy niedobrych kierowców przekraczających prędkość.
Ponownie spore zmiany dotknęły grafiki, która mało co przypomina tą z HP. Sporą uwagę przykuwał szczególnie realistycznie wykonany kokpit samochodu, choć i całe ich sylwetki zasługiwały na uznanie. Ścigaliśmy się w zmiennych warunkach pogodowych oraz w zróżnicowanych porach dnia, co także było sporym urozmaiceniem.
W High Stakes można było w końcu powybierać sobie w trasach i samochodach. Tych pierwszych było aż 19, choć typowo nowych było jedynie dziesięć - reszta to te z poprzedniej części. Wózków natomiast było o sześć więcej niż poprzednio, czyli łącznie 18. Nowością wśród wozów była marka BMW oraz Pontiac. Reszta to już standard, czyli to co zawsze: Ferrari, Chevrolet, Jaguar, Mercedes itp. Podobnie jak w poprzedniej odsłonie, gra umożliwiała umieszczanie dodatkowych modeli aut, robionych przez graczy. Najczęściej polegało to, na przemodyfikowaniu już istniejącego w grze modelu - wtedy efekt był głównie wizualny. Byli jednak i tacy, którzy podchodzili do tematu profesjonalnie. Przygotowane przez nich samochody miały własny model, fizykę jazdy, precyzyjnie odwzorowany kokpit, a nawet nagrane "od zera" efekty dźwiękowe.
Data premiery: czerwiec 1999
High Stakes jest grą pomostową pomiędzy trybami z poprzedniej części, a tym co rok później zobaczyliśmy w Porsche 2000. Jest to jednak mniej znana część serii, często pomijana wśród zestawień czy wspomnień najlepszych edycji, a szkoda. Twórcy postanowili połączyć wyścigi zręcznościowe z większym realizmem. Można powiedzieć, że wyszła im z tego nawet trochę symulacja. Głównie dlatego, iż istniał zaimplementowany system zniszczeń wpływający zarówno na wygląd jak i osiągi naszego pojazdu.
Najważniejszym trybem rozgrywki była kariera, w której początkowo dysponując słabą bryką jeździliśmy w turniejach i wygrywaliśmy pieniądze, które z kolei przeznaczaliśmy na naprawy naszego wozu, jego tuning albo kupno całkowicie nowego. Istniał także znany z poprzedniej części tryb "gorących pościgów" w którym albo uciekaliśmy przed "smerfami", albo sami stawaliśmy się "panem władzą" i ścigaliśmy niedobrych kierowców przekraczających prędkość.
Ponownie spore zmiany dotknęły grafiki, która mało co przypomina tą z HP. Sporą uwagę przykuwał szczególnie realistycznie wykonany kokpit samochodu, choć i całe ich sylwetki zasługiwały na uznanie. Ścigaliśmy się w zmiennych warunkach pogodowych oraz w zróżnicowanych porach dnia, co także było sporym urozmaiceniem.
W High Stakes można było w końcu powybierać sobie w trasach i samochodach. Tych pierwszych było aż 19, choć typowo nowych było jedynie dziesięć - reszta to te z poprzedniej części. Wózków natomiast było o sześć więcej niż poprzednio, czyli łącznie 18. Nowością wśród wozów była marka BMW oraz Pontiac. Reszta to już standard, czyli to co zawsze: Ferrari, Chevrolet, Jaguar, Mercedes itp. Podobnie jak w poprzedniej odsłonie, gra umożliwiała umieszczanie dodatkowych modeli aut, robionych przez graczy. Najczęściej polegało to, na przemodyfikowaniu już istniejącego w grze modelu - wtedy efekt był głównie wizualny. Byli jednak i tacy, którzy podchodzili do tematu profesjonalnie. Przygotowane przez nich samochody miały własny model, fizykę jazdy, precyzyjnie odwzorowany kokpit, a nawet nagrane "od zera" efekty dźwiękowe.