NEED FOR SPEED - HISTORIA SERII - CZĘŚĆ PIERWSZA
Szybka jazda oraz piękne samochody to zdecydowanie jedne z najpowszechniejszych zainteresowań chłopców - tych całkiem małych w wieku szkolnym, tych starszych posiadających już swoje pierwsze cztery kółka, i tych najstarszych, co wyjeżdżone mają już tysiące kilometrów. Nic więc dziwnego, że mają one zapewnione swoje stałe miejsce w masowej kulturze - czy to filmach czy grach komputerowych. Zdecydowanie najpopularniejszą, oraz najdłużej wydawaną serią traktującą właśnie o wyścigach samochodowych jest Need for Speed. Już od ponad dziesięciu lat pozwala usiąść za kierownicą cudownych aut i przeżyć emocjonujące chwile nie wychodząc nawet z pokoju. Oczywiście jej długa historia pełna jest wzlotów i upadków... a my zdecydowaliśmy się wam ją przypomnieć przy okazji premiery najnowszej jej odsłony. Dziś pierwsza część artykułu jej poświęconego.
The Need for Speed
Data premiery: sierpień 1995
Pierwsza część serii, rozpoczęła swój marsz ku chwale ostatniego dnia sierpnia roku 1995. Największą zaletą gry była oczywiście grafika, która jak na tamte czasy rzucała na kolana. Choć patrząc obecnie na screeny, na naszych twarzach może się pojawić tylko uśmiech politowania, ale 12 lat temu był to kompletny szok. Oprawa wizualna była dużym krokiem w kierunku fotorealistycznej grafiki. Modelami aut można było zachwycać się godzinami a wygląd tras oszałamiał detalami. Efektowna strona wizualna i przyjazny model jazdy był także gwoździem do trumny dla innej słynnej, będącej na rynku sporo dłużej od NFS-a, serii. Mowa oczywiście o Test Drive, którego klęska miała dwa powody: lenistwo/nieudolność programistów oraz właśnie pojawienie się tego oto produktu wydanego przez Electronic Arts. Wtedy na rynku nie było miejsca dla dwóch gier o bardzo zbliżonej tematyce.
Co ciekawe, jak na dzisiejsze czasy, produkcja nie oferowała za wiele. Siedem tras (jedna bonusowa) jest liczbą raczej skromną. Twórcom jednak należy oddać sprawiedliwość pisząc, że niektóre z tras były podzielone na dość długie odcinki. Ścigać mogliśmy się m.in. na miejskiej autostradzie, drodze biegnącej wzdłuż wybrzeża, czy alpejskich serpentynach. Oprócz tego The Need for Speed oferował też kilka zamkniętych torów.
W parku maszynowym stały auta uznawane za klasyki "supercars": Chevrolet Corvette ZR-1, Dodge Viper RT/10, Ferrari 512 Testarossa, Lamborghini Diablo VT, Mazda RX-7, Acura NSX, Toyota Supra Turbo, Porsche 911 Carrera. Dodatkowym, ukrytym autem, był fikcyjny samochód napędzany silnikiem odrzutowym. Każdy z pojazdów został dokładnie opisany, można było przeczytać jego dane techniczne, obejrzeć galerię i specjalny film prezentacyjny (robiło to wtedy obłędne wrażenie). Nad poprawnością merytoryczną czuwali redaktorzy z pisma Road & Track.
Podczas wyścigu na otwartych trasach musieliśmy uważać na auta "cywilne" i policyjne patrole, które rzucały się za nami w szaleńczy pościg. Dzięki kamerze umieszczonej w kokpicie samochodu oraz zróżnicowanemu modelowi sterowania każdego z aut, grę okrzyknięto wręcz symulatorem - w końcu w tamtych czasach zdarzały się ścigałki w rzucie izometrycznym. Oczywiście opinia ta była nazbyt pochopna, co miały udowodnić następne odsłony serii. Jako ciekawostkę dodamy, iż rok później The Need for Speed doczekał się swojego drugiego wydania oznaczonego literkami SE. Było ono przystosowane do Windows 95, miało trochę poprawioną grafikę oraz dodawało dwie nowe trasy.
Szybka jazda oraz piękne samochody to zdecydowanie jedne z najpowszechniejszych zainteresowań chłopców - tych całkiem małych w wieku szkolnym, tych starszych posiadających już swoje pierwsze cztery kółka, i tych najstarszych, co wyjeżdżone mają już tysiące kilometrów. Nic więc dziwnego, że mają one zapewnione swoje stałe miejsce w masowej kulturze - czy to filmach czy grach komputerowych. Zdecydowanie najpopularniejszą, oraz najdłużej wydawaną serią traktującą właśnie o wyścigach samochodowych jest Need for Speed. Już od ponad dziesięciu lat pozwala usiąść za kierownicą cudownych aut i przeżyć emocjonujące chwile nie wychodząc nawet z pokoju. Oczywiście jej długa historia pełna jest wzlotów i upadków... a my zdecydowaliśmy się wam ją przypomnieć przy okazji premiery najnowszej jej odsłony. Dziś pierwsza część artykułu jej poświęconego.
The Need for Speed
Data premiery: sierpień 1995
Pierwsza część serii, rozpoczęła swój marsz ku chwale ostatniego dnia sierpnia roku 1995. Największą zaletą gry była oczywiście grafika, która jak na tamte czasy rzucała na kolana. Choć patrząc obecnie na screeny, na naszych twarzach może się pojawić tylko uśmiech politowania, ale 12 lat temu był to kompletny szok. Oprawa wizualna była dużym krokiem w kierunku fotorealistycznej grafiki. Modelami aut można było zachwycać się godzinami a wygląd tras oszałamiał detalami. Efektowna strona wizualna i przyjazny model jazdy był także gwoździem do trumny dla innej słynnej, będącej na rynku sporo dłużej od NFS-a, serii. Mowa oczywiście o Test Drive, którego klęska miała dwa powody: lenistwo/nieudolność programistów oraz właśnie pojawienie się tego oto produktu wydanego przez Electronic Arts. Wtedy na rynku nie było miejsca dla dwóch gier o bardzo zbliżonej tematyce.
Co ciekawe, jak na dzisiejsze czasy, produkcja nie oferowała za wiele. Siedem tras (jedna bonusowa) jest liczbą raczej skromną. Twórcom jednak należy oddać sprawiedliwość pisząc, że niektóre z tras były podzielone na dość długie odcinki. Ścigać mogliśmy się m.in. na miejskiej autostradzie, drodze biegnącej wzdłuż wybrzeża, czy alpejskich serpentynach. Oprócz tego The Need for Speed oferował też kilka zamkniętych torów.
W parku maszynowym stały auta uznawane za klasyki "supercars": Chevrolet Corvette ZR-1, Dodge Viper RT/10, Ferrari 512 Testarossa, Lamborghini Diablo VT, Mazda RX-7, Acura NSX, Toyota Supra Turbo, Porsche 911 Carrera. Dodatkowym, ukrytym autem, był fikcyjny samochód napędzany silnikiem odrzutowym. Każdy z pojazdów został dokładnie opisany, można było przeczytać jego dane techniczne, obejrzeć galerię i specjalny film prezentacyjny (robiło to wtedy obłędne wrażenie). Nad poprawnością merytoryczną czuwali redaktorzy z pisma Road & Track.
Podczas wyścigu na otwartych trasach musieliśmy uważać na auta "cywilne" i policyjne patrole, które rzucały się za nami w szaleńczy pościg. Dzięki kamerze umieszczonej w kokpicie samochodu oraz zróżnicowanemu modelowi sterowania każdego z aut, grę okrzyknięto wręcz symulatorem - w końcu w tamtych czasach zdarzały się ścigałki w rzucie izometrycznym. Oczywiście opinia ta była nazbyt pochopna, co miały udowodnić następne odsłony serii. Jako ciekawostkę dodamy, iż rok później The Need for Speed doczekał się swojego drugiego wydania oznaczonego literkami SE. Było ono przystosowane do Windows 95, miało trochę poprawioną grafikę oraz dodawało dwie nowe trasy.